The Art Server

Geluiden komen binnen

FRAC_logo

In deze tentoonstelling “Geluiden komen binnen” worden werken samengebracht die gelinkt zijn aan muziek en zijn geschiedenis, de menselijke stem en het gesproken woord. Ze herinneren ons aan de geluiden die deel uitmaken van onze  gemeenschappelijke herinneringen, ons klankenpatrimonium. De werken zijn verschillend van vorm en ritme en hun geluiden komen ongevraagd op je af. Ze maken van de tentoonstellingsruimte een samenspel van echo’s uit verschillende hoeken.

Het zijn de kunstenaars van de avant-garde (begin X Xste eeuw) die geluid introduceerden in hun plastische werk. Geluid kreeg plots de esthetische waarde en appreciatie die ze verdiende, geluid kreeg plastische uitdrukkingskracht in een kunstwerk. Geluid, lawaai en stemmen brengen een verrassend nieuw palet aan mogelijkheden binnen in  de kunst en dit op het moment dat geluiden zelf ook in volle evolutie zaten door de nieuwe technologieën die geluiden kunnen meenemen naar plaatsen waar ze anders niet weerklinken, wat op zich weer nieuwe experimenten mogelijk maakt. Geluiden vastleggen maakt het mogelijk om geluid tot kunst te verheffen en leidde zo tot radiofone creaties en klankinstallaties en leidde uiteindelijk tot het gebruik van audiovisuele media die met zijn klanken de musea van vandaag vult.

In deze tentoonstelling, een samenwerking tussen het Nationaal Centrum voor Plastische Kunsten en het Regionaal Fonds voor Hedendaagse Kunst (FR AC) Nord-Pas de Calais, kunt u kennismaken met hedendaags werk (vanaf de jaren 60) waarin geluid de extra dimensie vormt. In 1968 publiceert John Cage een boekje met als titel Diary : How to improve the world (you will only make matters worse) [Dagboek: Hoe de wereld te verbeteren ( je maakt het alleen erger)].

De man, die begin XXste eeuw een revolutie veroorzaakte in de muziek door de dwingende aanwezigheid van de componist te reduceren, gebruikt deze techniek ook bij wat hij schrijft. Sociale commentaren of intieme ontboezemingen worden – met hun zinnen, hun kleuren en hun typografie – willekeurig vastgelegd en afgespeeld tijdens publieke optredens. In een tijd waarin mensen de maatschappij in vraag durfden te stellen, gaat Cage het engagement aan om tegenstroom te varen door het dagdagelijkse als uitgangspunt te nemen en door zich open te stellen voor het onverwachte.

In zijn zog hebben vele andere kunstenaars klanken en muziek bevraagd en zijn ze zo tot verrassende nieuwe associaties van zinnen, verhalen en mensen gekomen. Twee totaal verschillende werelden - enerzijds een Brass Band en anderzijds een Acid Jazz-band - klinken samen in de video Performance Fairey’s Band van Jeremy Deller en in de schematische voorstelling History of the World waarin mijnwerkersrevoluties en industriële muziek elkaar vinden.

Ângela Ferreira maakt foto’s van de instrumenten en de partituren van het amateurmuziekcorps van een gemeentelijke harmonie uit de mijnstreek van Noord Frankrijk. Dit fotoarchief drijft op het klankentapijt van partituren gespeeld door inwoners van Douchy-les- Mines. Intiemer maar ook gelinkt aan het industriële verleden van haar land, hergebruikt de Amerikaan Dennis Oppenheim in Tune Towers (Klanktorens), de vorm van de mijnschachten waarboven een aantal kleine muziekdozen geïnstalleerd zijn. De nostalgische melodietjes zetten de mechanismen van associatie en denken in gang. Voor andere kunstenaars is het gehoor het zintuig dat je scherper doet waarnemen. 

Kunstenaars : Saâdane Afif, Dominique Blais & Kerwin Rolland, George Brecht, Rodolphe Burger, John Cage, Philippe Cazal, Boris Charmatz, Claude Closky, François Curlet & Michel François, Jeremy Deller, Ângela Ferreira, Jean-Baptiste Ganne, Joseph Grigely, Pierre Huyghe, Martin Le Chevallier, Rainier Lericolais, Jean-Charles Massera et Pascal Sangla, Ramuntcho Matta, Jonas Mekas, Laurent Montaron, Melik Ohanian, Dennis Oppenheim, Anne de Sterk, Fred Wiseman

FRAC
503 avenue des Bancs de Flandres - 59140 Duinkerke
www.fracnpdc.fr

Categorie
Beeldende Kunst
Datum
12 mei 2017
om 07:07

Deel via