The Art Server

Galerie Schoots + Van Duyse toont Stijn Bastianen

DSC_0028_copy

Tot zondag 2 juli toont Galerie Schoots + Van Duyse recent werk van de jonge schilder Stijn Bastianen. Het is de tweede presentatie van zijn werk in de galerie op het Antwerpse Eilandje.

Stijn Bastianen gaat in zijn werk op zoek naar een visuele omschrijving hoe hij de wereld ervaart. Hij combineert in zijn werk allerei elementen uit zijn omgeving die hem fascineren. Het zijn trouvailles, zowel fysisch als mentaal, afkomstig uit zijn onmiddellijke omgeving of verder weg, geplukt uit de virtuele internetwolk. Dat er surreële elementen binnensluipen hoeft niet te verwonderen. Ook in de reële wereld is het surreële zo van de straat bijeen te rapen. En is België niet het land waar het surreële ons in de genen zit. Op dit vlak bevindt Bastianen zich in zeer goed gezelschap.

Niet zelden vertrekt Bastianen vanuit een, al dan niet, vaag idee, zonder een duidelijk vooropgezet einddoel. Zijn drijfveer is de improvisatie waarbij associatie de motor is voor een stream of  consciousness. Het is een veelvoud aan indrukken die richting geeft aan het te volgen parcours. Spontane invallen en opduikende beelden worden met elkaar verweven. Zij zijn de stuwende krachten naar een niet vastliggend eindresultaat. De som van dit alles is een volstrekt eigenzinnige fictieve wereld waarin kritiek op de maatschappij een dwingend en duidend karakter krijgt. Was het niet de Frans-Belgische schrijfster Marguerite Yourcenar die zei dat de meeste realiteit te vinden was in haar fictieboeken.

Humor en ironie, in tal van gradaties, maken onlosmakelijk deel uit van dit losgeslagen universum. Via de absurditeit legt hij de vinger op de wonde en toont hij de betrekkelijkheid der dingen. Hierbij gaat hij geen taboes uit de weg en is bijvoorbeeld seks inherent in zijn werk verweven.

Niet dat Bastianen schrik heeft van het witte onbeschreven blad. Maar zijn uitspraak dat hij niet kan werken op een wit doek is tekenend voor zijn manier van werken: “Ik weet gewoonlijk wat ik wil, maar meestal als er al een aanzet op het doek staat. Vertrekken van een wit doek is moeilijk omdat je geen leidraad hebt van waaruit het ene uit het andere ontstaat. Ik denk dat de mensen dat ook zo voelen wanneer ze een werk van mij bekijken. Niet dat dit voor mij belangrijk is. Ik ben op geen enkele manier bezig met wat mensen leuk of interessant zouden vinden. Ik ben daarin super egoïstisch. Wat ik schilder is op dat moment het belangrijkste en wat anderen er van vinden, telt op het moment van het schilderen niet mee. Ik heb een aantal mensen aan wiens mening ik waarde hecht en voor de rest maakt me dat eigenlijk niet uit".

Galerie Schoots + Van Duyse, Napoleonkaai 15, 2000 Antwerpen

Categorie
Beeldende Kunst
Datum
21 mei 2017
om 07:07

Deel via